Tuesday, July 15, 2014
അമേരിക്കന് ഇടപെടലും മോഡിസര്ക്കാരും : പ്രകാശ് കാരാട്ട്
ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ഇടങ്ങള് : പ്രൊഫ. എം എം നാരായണന്
Thursday, June 26, 2014
Wednesday, June 18, 2014
Sealing the Victory of the Corporate Sector - Amiya Kumar Bagchi
(Vol - XLIX No. 24, June 14, 2014 |Commentary | Courtesy Tharian George - DAKF List)
Between the end of voting and counting, the Congress-led government took a major decision to permit even more foreign investment in the critical pharmaceutical industry, and during those same days a Reserve Bank of India committee recommended the handover of public sector banks to the private sector. Amiya Kumar Bagchi (amiya.bagchi@gmail.com) is Emeritus Professor at IDS Kolkata.
On 13 May 2014, just a few days before the election results were announced, the Congress-led United Progressive Alliance government – a government that was expected to lose its mandate – went ahead and approved foreign direct investment (FDI) in India’s pharmaceutical industry (BS 2014) by the US firm KKR (Kohlberg Kravis Roberts to recall its original name).
On the next day, five days before a new prime minister designate was elected, the Reserve Bank of India (RBI 2014) published the report of the Nayak Committee on the governance of banks in India, the main thrust of whose recommendations was the privatisation of public sector banks (PSBs). If the recommendations of the Nayak Committee are accepted – and there is every chance of this happening – it will seal the corporatisation of the Indian economy, a process which had commenced under the Narasimha Rao government, with Manmohan Singh as the finance minister. The style of corporatisation will also involve turning the economy inside out, in the sense that the control will vest in the grip of non-resident Indian (NRI) businessmen or non-Indian multinationals.
Pharma Industry
Let me first look at the background and implications of the decision to approve the FDI of KKR in the pharmaceutical industry. Until the replacement of the 1911 Patents Act by the Indian Patents Act of 1970 (which became effective in 1972), the Indian drugs and pharmaceuticals industry was entirely dominated by foreign monopoly companies (Chaudhuri 2005a). Essential drugs were not only very expensive because of their monopolistic pricing, they were also sometimes unavailable in the Indian market because there might be only one or two suppliers of those drugs.
The Indian Patents Act of 1970 abolished product patents. The life of a process patent was also brought down to seven years, with the provision of compulsory licensing in cases in which the supplier was unwilling to manufacture the particular product in India. India was not the only country to have adopted such policies. In many countries, including some which are now regarded as developed or industrialised, such as the economies of east Asia, many performance requirements were imposed on foreign manufacturing companies: they included the obligation to export a part of the output, limits on the equity share of foreigners, evidence of locally-based research and development, technology transfer, and employment and training of domestic workers. From 1972, Indian regulations covered most of these requirements for foreign firms in the pharmaceutical industry, barring the obligation to export or train Indians (Husain 2011). It is under that regulatory regime (the much-reviled licence-permit raj) that the Indian pharmaceutical industry prospered, reverse-engineering many products and obtaining value-added by utilising generic products, generally produced by public sector enterprises (Chaudhuri 2005a, Chapter 2; Husain 2011). Drugs also became cheaper and even the poor in India could access a large number of essential drugs.
In the 1990s, the Indian pharmaceutical companies became major exporters of drugs to developing countries, and increasingly became large exporters of drugs to developed countries, especially the US. In a series of cases, when the multinational companies refused to supply ant-retroviral drugs to South Africa, the Indian company Cipla offered to supply them at a fraction of the price charged by the multinational companies (Chaudhuri 2005a, Chapter 6; Cichocki 2009). Indian companies became big suppliers of generic and bulk drugs to developing countries, and they included medicines to fight HIV/AIDS.
India had joined the World Trade Organisation (WTO) at its inception in 1994, when the current president of India, the then commerce minister in the central government, had signed the Marrakesh agreement while Parliament remained quite ignorant of the provisions of the agreement. Under the terms of the WTO agreement, India had to introduce product patents for pharmaceutical products from 2005. It was predicted that the introduction of product patents would revert India’s patent regime to its colonial incarnation, and with a vengeance (Chaudhuri 2005a, 2005b). It would stymie the initiatives of the Indian companies to find new processes for old chemical entities, and the multinational corporations would try to protect old products by creating a chakrabyuha of minor patents to guard their monopoly.
It has been clearly established that the WTO, and especially, the TRIPs (Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights) provisions embodied in it, came into being as a result of a long-drawn-out campaign and conspiracy by some of the top multinational companies led by Pfizer, the largest drugs and pharmaceuticals corporation in the world (Drahos and Braithwaite 2003). By 2012, it was easy to predict that the situation of the Indian drugs and pharmaceuticals industry would revert to domination by multinational companies, as was true before 1972, but with some differences (Chaudhuri 2012; Gopakumar 2012). A summary sketch of the developments was given in Gopakumar (2012: 4):
First, unlike in the earlier period, the MNCs are aggressively pursuing growth in the generic segments. Second, they will enjoy monopoly power in the patented drugs market. Third, they have the financial capacity to take over more Indian companies.
Foreign Takeover
Between 2006 and 2010, the following companies were taken over by foreign multinationals: Orchid Chemicals, Shantha Biotech, Ranbaxy, Dabur Pharma and Matrix Laboratories. I am sure more sales and tie-ups allowing the upper hand to foreign companies in management of sales, manufacture and revenues must have taken place since then.
The KKR deal is highly significant, not just because it is an acquisition by a private equity fund, but also because KKR was one of the pioneers in leveraged buyout (LBO) of firms and was responsible for the LBO of RJR Nabisco, which remains the largest LBO in history in real terms (Burrough and Helyar 1990). KKR, along with other LBO experts, has also played a major role in creating huge private healthcare conglomerates in the US (Bagchi 2007), which have successfully blocked most of the healthcare-for-the-poor initiatives of President Barack Obama. It is interesting to note that even within the neo-liberal Congress ministry, there were misgivings about the KKR deal (BS 2014):
The commerce and health ministries were advocating a lower limit on investment in existing drug making units, along with various safeguards for acquisition of domestic critical care pharma companies by multinational firms. The ministry of finance and the Planning Commission have been favouring faster clearance, to keep investors interested.
The Government of India has managed to hand over India’s most successful manufacturing industry, until 2012, ranking third in the world in terms of sales and in the process that is much more expensive not only to patients in India but also across the developing world (for some indicative figures of essential drugs for fighting cancer, or cardiovascular diseases marketed by multinational companies, see Chaudhuri 2012, Table 7 and Gopakumar 2012: 2).
Nayak Committee Proposals
Let me now turn to the background of the report of the RBI’s Nayak Committee report on public sector banks (PSBs) and the likely consequences of the acceptance of its recommendations. There was some illusion among Indian politicians and publicists that India would be immune to the global economic crisis beginning with the bankruptcy of Lehman Brothers. But once the economic crisis hit India, businesses began to fail and default on bank loans and non-performing assets of banks piled up. But paradoxically enough, analysts of the Indian banking system became concerned, especially from 2012 about the burgeoning loans of Indian corporate houses from domestic, especially PSBs.
In August 2012, Credit Suisse research team (Gupta and Kumar 2012) showed that just 10 corporate houses, which did not include the Tata Group, Mukesh Ambani’s Group or DLF, were responsible for 13% of bank loans in India, and most of those loans were from PSBs. The 10 were the Adani, Essar, , GVK, Jaypee, JSW, Lanco, Reliance ADAG, and Vedanta groups. Bank loans to these groups had doubled between 2006-07 and 2011-12. By then these loans amounted to 98% of the net worth of Indian banks. The ratio of debt to earnings before interest, taxes, depreciation and amortisation (EBITDA) of many the enterprises within the conglomerates were extremely high: for example, it was 27.2 for Adani Power, 15.5 for Essar steel, 18.7 for GMR Infra (consolidated), 18.2 for GVK Infra (consolidated), 15.7 for Lanco Infratech, 23.5 for Reliance Power, and 19.9 for Videocon Industries (consolidated). The interest cover in relation to earnings was pretty poor for many of the group enterprises, and the slowdown in the Indian economy was leading to a decline in the quality of assets. Some of the groups were not even Indian in any proper sense. For example, the Vedanta group was now headquartered in London, but it was availing loans from Indian banks to acquire mines and enterprises in India, Australia and other countries.
By the middle of 2013, the situation had not eased either for the economy or the PSBs, which were victims of unregulated private corporate deals. There were high-profile disasters, such as the bankrupt airline Kingfisher, or a plethora of stalled infrastructure and power projects (Crabtree 2013). Banks were trying to restructure troubled assets, but the money realised from restructuring was often only a fraction of the defaulted loans. Since the Government of India continued to follow a peculiarly contradictory policy of keeping the domestic interest rates high and allowing corporates to borrow from low-interest financial centres abroad, the foreign borrowings of corporates continued to rise, burdening India with debt-creating capital inflows. Given this inefficient incentive structure, some of the troubled companies are obtaining loans from abroad, with guarantees provided by Indian banks. For example, Lanco Infratech and ABG Shipyard too had their loans restructured in 2013, “but still face operational difficulties. ICICI Bank...provided a guarantee for an overseas fund raising of about $200 million by Lanco, a part of which will be used to repay the bank, said two people familiar with the matter” (Bhoir and Rangan 2014). This, however, only postpones the evil day, if the situation of the borrowers does not improve, and the Indian bank has to repay the loan.
The RBI has been preparing a Financial Stability Report every year and some of the key findings of its December 2013 report (RBI 2013, “Overview”) were:
• A rising trend in risk weighted assets (RWA) to total assets along with declining trend in coefficient of variation (CV) indicates that the rise in proportion of risky assets in the total assets of scheduled commercial banks (SCBs) is becoming more broad-based.
• The GNPAs (gross non-performing assets) ratio of SCBs as well as their restructured standard advances ratio have increased. Therefore, the total stressed advances ratio rose significantly to 10.2% of total advances as at end September 2013 from 9.2% of March 2013.
• The medium and large industries contributed more towards stressed advances than micro and small industries.
• Industries recorded the highest share in restructured standard advances and with relatively high GNPAs contributed the highest share of stressed advances in the banks’ loans portfolio followed by services.
• Five sectors, namely, infrastructure, iron and steel, textiles, aviation and mining together contribute 24% of total advances of SCBs, and account for around 53% of their total stressed advances.
The report gave a veiled warning about the continued prevalence of the mentality of too-big-to-fail among banks and stressed the macroeconomic factors and the contagion effects of weaknesses of enterprises within groups or across groups. Completely ignoring the fact that the distressed assets of the banks were caused primarily by two main factors, namely, the slowdown of the Indian economy, and the borrowing spree of corporate groups, the Nayak Committee condemned the PSBs for lacking the required sense of purpose, and recommended the privatisation of the PSBs.
At one stroke, the PSBs worth trillions of rupees, which had been built up with public money over the last 45 years, will be, if the Government of India and RBI act on the recommendations, handed over to the private corporate sector. This ignores the misgovernance of banks in private hands, not only before the nationalisation of the Imperial Bank of India and subsequently at 14 other major private banks but also the poor performance of private banks since the formal initiation of the neo-liberal order in 1991. To take a glaring instance, Manmohan Singh, when finance minister in the Narasimha Rao government, had inaugurated the Global Trust Bank (GTB), founded by Ramesh Gelli. When that bank went bankrupt as a result of evident misgovernance, the Oriental Bank of Commerce, a highly profitable PSB, was made to take it over – assuming the additional liability of GTB’s bad loans. One of the wonderful features of neo-liberalism is that the more it fails, the more it extracts from the victims of the system. This happened in Argentina, which became a basket case under a regime that had the blessings of all the Washington mandarins, and several presidents changed within a year until the left-leaning President Néstor Kirchner put his foot down and declared that Argentina would pay back its creditors only on its own terms.
Cost of Bailouts
The bailouts of private banks in all the developed countries have cost trillions of dollars of public money. I will here cite only an estimate for the cost to the British taxpayer until 2011:
Since 2007 the UK has committed to spending £1.162 trillion at various points on bailing out the banks. This figure has however fluctuated wildly during the period and by March 2011 it was £456.33 bn. That total outstanding support was equivalent to 31% of GDP in March (Curtis 2011).
To underscore the depoliticisation of basic decision-making in India, we cite the statement of Raghuram Rajan, the current governor of the RBI, made on 20 May, in which he endorsed the Nayak Committee statement about bank privatisation and proposed to ease the CRR (cash reserve ratio) and SLR (statutory liquidity ratio) norms in order to encourage bank lending for infrastructure projects (Mehra 2014), again ignoring the fact that infrastructure projects of the corporate sector were major contributors to the troubled assets of Indian banks. All this was happening when there was no ruling central government in India – one government had been defeated and the other had yet not come in.
The corporate sector has now secured undisputed control of the commanding heights of the Indian economy and has succeeded in installing a prime minister, of whom they had been vocal supporters (Varadarajan 2014).
References
Bagchi, A K (2007): “Governing the Market in Health Care: The Social and Political Requirements” in Di McIntyre and Gavin Mooney (ed.), The Economics of Health Equity (Cambridge: Cambridge University Press), pp 36-58.
Bhoir, Anita and M C Govardhana Rangan (2014): “Banks Burdened with Rising Bad Loans Turn Foreign Loan Guarantors”, TheEconomic Times, 14 April.
BS (2014): Cabinet Clears KKR’s Pharma FDI Proposal, Business Standard, 14 May.
Burrough, Bryan and John Helyar (1990): Barbarians at the Gate: The Fall of RJR Nabisco (London: Arrow Books).
Chaudhuri, Sudip (2005a): The WTO and India’s Pharmaceuticals Industry: Patent Protection, TRIPS, and Developing Countries (New Delhi: Oxford University Press).
– (2005b): “Indian Pharmaceutical Companies and Accessibility of Drugs under TRIPs” in Maureen Mackintosh and Meri Koivasulo (ed.), Commercialization of Health Care: Global and Local Dynamics and Policy Responses (New York: Palgrave Macmillan), pp 155-69.
– (2012): Multinationals and Monopolies: Pharmaceutical Industry in India after TRIPS, Economic & Political Weekly, XLVII(12), 46-54.
Cichocki, Mark (2009): “The Cost of HIV Medicines: Making HIV Medications More Affordable”, URL:http://aids.about.com/od/hivmedication factsheets/a/affordable.htm, accessed on 23 May 2014.
Crabtree, James (2013): “Bad Loans Cast Long Shadow over Indian Banks”, The Financial Times, 16 July.
Curtis, Polly (2011): “Reality Check: How Much Did the Banking Crisis Cost Taxpayers?”, The Guardian, 12 September (URL: http://www.theguardian.com/politics/reality-check-with-polly-curtis/2011..., accessed on 19 May 2014).
Drahos, P and J Braithwaite (2003): Information Feudalism: Who Owns the Knowledge Economy? (New Delhi: Oxford University Press).
Gopakumar, K M (2012): MNC Patent Monopoly and Takeover of Generics in India, TWN Briefing Paper 62, Third World Network, March (www.twnside.org.sg), accessed on 22 January 2014.
Gupta, Ashish and Prashant Kumar (2012): India Financial Sector, 2 August, Credit Suisse, Research Analysis, URL:https://doc.research-and-analytics.csfb.com/docView?language=ENG&source=..., accessed on 13 May 2014.
Husain, Shahbaaz (2011): “Foreign Direct Investment in Indian Pharmaceutical Industry”, Project Report submitted to the Competition Commission of India, URL:http://cci.gov.in/images/media/ResearchReports/shahbaazInternreportdec20..., accessed on 16 May 2014.
Mehra, Puja (2014): “RBI May Ease Norms for Infrastructure Funding”, The Hindu, 21 May.
RBI (2013): Financial Stability Report-2013 (Mumbai: Reserve Bank of India).
– (2014): Report of the Committee to Review Boards of Governance of Banks in India (Mumbai: Reserve Bank of India), May.
Varadarajan, S (2014): “The Cult of Cronyism”, Seminar, April, http://svaradarajan.com/2014/ 03/27/the-cult-of-cronyism/, accessed on 25 April 2014.
Sunday, April 20, 2014
ഗബ്രിയേല് ഗാര്ഷ്യാ മാര്ക്വേസ്
പത്മനാഭ സ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിലെ സമ്പത്തും ക്ഷേത്ര നടത്തിപ്പും കൊള്ളക്കാരില് നിന്നു് മാറ്റി സമൂഹത്തോടു് ഉത്തരവാദപ്പെട്ടവരെ ഏല്പിക്കണം
സ്വര്ണം ലോറിയില് കടത്തി, വഴിപാടു പണവും വെട്ടിച്ചു
(സാജന് എവുജിന്) - Posted on: 20-Apr-2014 12:43 AM
ന്യൂഡല്ഹി: ശ്രീ പത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തില്നിന്ന് സ്വര്ണം മണ്ണില് കലര്ത്തി ലോറികളില് കടത്തിയതായും സംഭാവനയായി ലഭിക്കുന്ന സ്വര്ണവും പണവും വന്തോതില് വെട്ടിക്കുന്നുണ്ടെന്നുമുള്പ്പെടെ അമിക്കസ് ക്യൂറി റിപ്പോര്ട്ടിലെ കൂടുതല് വിവരങ്ങള് പുറത്തുവന്നു. സ്വര്ണം ലോറിയില് കടത്താന് ഒത്താശചെയ്ത രാജു എന്ന സ്വര്ണപ്പണിക്കാരന് 20 കിലോ സ്വര്ണവും പത്തുലക്ഷം രൂപയും പാരിതോഷികം ലഭിച്ചു. സ്വര്ണക്കടത്തിലെ ഉന്നതതലബന്ധത്തിന് തെളിവാണിത്. ഇപ്പോള് തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തില് സ്വന്തം ജ്വല്ലറി നടത്തുകയാണ് രാജു. "തഞ്ചാവൂര്" ജ്വല്ലറിയാണ് ക്ഷേത്രത്തില്നിന്ന് ലോറികളില് സ്വര്ണം കടത്തിയത്. ക്ഷേത്രത്തിലെ സ്വര്ണപ്പണിക്കാരനായ രാജുവാണ് ഈ മൊഴി നല്കിയതെന്ന് അമിക്കസ് ക്യൂറി ഗോപാല് സുബ്രഹ്മണ്യം സുപ്രീംകോടതിയില് നല്കിയ റിപ്പോര്ട്ടില് പറഞ്ഞു.
സംഭാവനയായി ലഭിക്കുന്ന സ്വര്ണം കട്ടികളായും പാളികളായും മാറ്റാറുണ്ട്. ഇതാണ് പിന്നീട് കടത്തുന്നത്. ഇതിന് കൂട്ടുനിന്നതിന് പല സമയങ്ങളിലായി രാജുവിന് 17 കിലോഗ്രാം സ്വര്ണവും മൂന്നു കിലോയുള്ള ശരപ്പൊളി മാലയും സമ്മാനമായി നല്കി. പിന്നീട് പട്ടം പാലസില്നിന്ന് 10 ലക്ഷം രൂപയും ലഭിച്ചു. ഇതിനുശേഷം ജോലി വിട്ട് രാജു പഴവങ്ങാടിയില് സ്വന്തമായി ജ്വല്ലറി തുടങ്ങി. സ്വര്ണപ്പണി നടക്കുന്ന പുരയുടെ താക്കോല് അമിക്കസ് ക്യൂറി ചോദിച്ചെങ്കിലും ക്ഷേത്രം അധികൃതര് കൈമാറിയില്ല. പൂട്ടുപൊളിച്ചാണ് അകത്തുകടന്നത്. മണ്ണില് കുഴച്ച് സ്വര്ണം വച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. അടുത്ത ദിവസങ്ങളില് പണി നടന്നിട്ടും ഇക്കാര്യം അമിക്കസ് ക്യൂറിയെ അറിയിച്ചില്ല. ഇതില് ദുരൂഹതയുണ്ട്. ഒറ്റക്കല്മണ്ഡപം സ്വര്ണം പൂശിയതില് ക്രമക്കേട് കണ്ടെത്തി. സ്വര്ണത്തിന്റെ അനുപാതം വളരെയധികം കുറച്ചാണ് പണി നടത്തിയത്. "ഡി" നിലവറയ്ക്കുസമീപത്തെ രണ്ടുമുറികളില് കണക്കില്പ്പെടാത്ത സ്വര്ണവും മറ്റ് വിലപിടിപ്പുള്ള സാമഗ്രികളും കണ്ടെത്തി.
മുതല്പ്പടി- 1, മുതല്പ്പടി- 2 എന്നീ പേരുകളില് അറിയപ്പെടുന്ന ഈ മുറികളുടെ താക്കോലും നല്കിയില്ല. ഗ്യാസ് കട്ടര് ഉപയോഗിച്ച് പൂട്ടുപൊളിച്ചാണ് അകത്തുകടന്നത്. സ്വര്ണവും വെള്ളിയും അലക്ഷ്യമായി തള്ളിയിരിക്കുകയാണ് ഇവിടെ. കുലശേഖര രാജാവിന്റെ കോടികള് വിലമതിക്കുന്ന വെള്ളിപ്രതിമയും പകുതിഭാഗം മുറിച്ചുമാറ്റിയ സ്വര്ണക്കട്ടികളും കണ്ടെത്തി. ക്ഷേത്രം കൊട്ടാരത്തിലെ ഭൂഗര്ഭ അറയില് നൈട്രേറ്റിന്റെ സാന്നിധ്യമുണ്ട്. ഇവിടെ സ്വര്ണം സൂക്ഷിച്ചിരുന്നതായി കരുതണം. പത്മനാഭസ്വാമിയെ അലങ്കരിക്കുന്ന കടുശര്ക്കരയോഗം കരിഞ്ചന്തയില് വില്ക്കുന്നു. 12,008 സാളഗ്രാം ഉള്പ്പെടുന്ന അമൂല്യമായ കൂട്ടാണ് കടുശര്ക്കരയോഗം. ഇത് നാലമ്പലത്തിലെ കാവല്ക്കാരന്റെ മുറിയില് പ്ലാസ്റ്റിക് ചാക്കുകളിലാണ് വച്ചിരിക്കുന്നത്. സംഭാവനയായി ലഭിക്കുന്ന പണം കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ക്ഷേത്രം സംഭാവനയ്ക്ക് ആദായനികുതി ഇളവുനല്കുന്നത് നിര്ത്തിവയ്ക്കണം. ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിനായി നല്കുന്ന പാസില്പ്പോലും വെട്ടിപ്പ് നടക്കുന്നു.
ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പുനരുദ്ധാരണത്തിന് സംഭാവന പിരിക്കുന്നത് ഭരണസമിതിയില് മാറ്റംവരുത്തുന്നതുവരെ നിര്ത്തിവയ്ക്കണം. ക്ഷേത്രത്തില് പൂജിക്കാത്ത, പുറത്തുനിന്ന് കൊണ്ടുവരുന്ന പായസവും അപ്പവുമാണ് പ്രസാദമായി നല്കുന്നത്. ഭക്തജനങ്ങളെയും വിശ്വാസത്തെയും വഞ്ചിക്കുന്നുവെന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താല്തന്നെ ക്ഷേത്രം ഭരണസമിതി പിരിച്ചുവിടേണ്ടതാണ്- അമിക്കസ് ക്യൂറി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ക്ഷേത്രം സംസ്ഥാന സര്ക്കാര് ഏറ്റെടുക്കണമെന്ന ഹൈക്കോടതിവിധി ചോദ്യംചെയ്ത് തിരുവിതാംകൂര് രാജകുടുംബം നല്കിയ ഹര്ജി പരിഗണിക്കവെ, ക്ഷേത്രകാര്യങ്ങള് പഠിച്ച് റിപ്പോര്ട്ട് നല്കാനാണ് മുന് സോളിസിറ്റര് ജനറല്കൂടിയായ ഗോപാല് സുബ്രഹ്മണ്യത്തെ സുപ്രീംകോടതി അമിക്കസ് ക്യൂറിയായി നിയോഗിച്ചത്. അഞ്ഞൂറില്പ്പരം പേജുള്ള റിപ്പോര്ട്ടാണ് അമിക്കസ് ക്യൂറി സമര്പ്പിച്ചത്. ക്ഷേത്രം ഭരണച്ചുമതലയില്നിന്ന് തിരുവിതാംകൂര് രാജകുടുംബത്തെ മാറ്റിനിര്ത്തണമെന്നാണ് റിപ്പോര്ട്ടിലെ പ്രധാന നിര്ദേശം. കേസ് 23ന് സുപ്രീംകോടതി പരിഗണിക്കും.
- See more at: http://www.deshabhimani.com/newscontent.php?id=445157#sthash.5RSW7AzK.dpuf
രാജകുടുംബവും സര്ക്കാരും തമ്മില് അവിശുദ്ധ ബന്ധം: വി എസ്
Posted on: 20-Apr-2014 09:52 AM
തിരു: ശ്രീപത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തെ കുറിച്ചുള്ള അമിക്കസ് ക്യൂറി റിപ്പോര്ട്ടിനെ കുറിച്ച് സര്ക്കാര് മറുപടി പറയണമെന്ന് പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് വി എസ് അച്യുതാനന്ദന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. രാജകുടുംബവും സര്ക്കാരും തമ്മില് അവിശുദ്ധ ബന്ധമാണുള്ളത്.
രാജകുടുംബത്തെ സര്ക്കാരിന് ഭയമാണ്. ക്ഷേത്രത്തില്നിന്ന് സ്വത്ത് കടത്തികൊണ്ടുപോയതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം സര്ക്കാരിനാണ്. ക്ഷേത്രത്തില്നിന്ന് സ്വര്ണം കടത്തുന്നുണ്ടെന്ന് രണ്ടരവര്ഷം മുമ്പ് താന് പറഞ്ഞത് ഇപ്പോള് ശരിയെന്ന് തെളിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്.
ഗുരുവായൂര് മോഡല് ഭരണസമിതിയാണ് പത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിനും വേണ്ടത്. ഇത്തരം വിവരങ്ങള് വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവന്ന അമിക്കസ് ക്യൂറിയെ അഭിനന്ദിക്കുന്നതായും വി എസ് പറഞ്ഞു.
- See more at: http://www.deshabhimani.com/newscontent.php?id=444908#sthash.CTiygyEz.dpuf
പത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിലെ സ്വര്ണാപഹരണം: സമഗ്ര അന്വേഷണം വേണമെന്ന് സിപിഐ എം
Posted on: 20-Apr-2014 04:01 PM
തിരു: ശ്രീപത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തില് വന്തോതില് സ്വര്ണാപഹരണം നടന്നതായി സുപ്രീംകോടതിയുടെ അമിക്കസ് ക്യൂറി റിപ്പോര്ട്ട് ചെയ്തിരിക്കുന്നതിനാല് ക്രമക്കേടുകളെ പറ്റി സമഗ്ര അന്വേഷണം വേണമെന്ന് സിപിഐ എം സംസ്ഥാന സെക്രട്ടേറിയറ്റ് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇക്കാര്യം സുപ്രീംകോടതിയുടെ മുന്നില് ഉന്നയിക്കാന് സംസ്ഥാന സര്ക്കാര് തയ്യാറാകണം.
സുപ്രീംകോടതിയുടെ മേല്നോട്ടത്തില് മൂല്യനിര്ണ്ണയം നടക്കുമ്പോള് പോലും വിദഗ്ദ്ധ സമിതിയെ മറികടന്ന് രാജകുടുംബം സ്വര്ണ്ണം കടത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നാണ് അമിക്കസ് ക്യൂറിയുടെ റിപ്പോര്ട്ട്. ഇത് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതാണ്. മണ്ണില് ഒളിപ്പിച്ച് സ്വര്ണ്ണം ലോറികളില് പുറത്തേയ്ക്ക് കടത്തിയെന്നും ഇതെല്ലാം രാജകുടുംബാംഗങ്ങളുടെ മേല്നോട്ടത്തിലാണ് നടന്നതെന്നും അമിക്കസ് ക്യൂറി സുപ്രീംകോടതിയെ അറിയിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ക്രമക്കേടുകളുടെ ദീര്ഘമായ പട്ടികയും നിരത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ പശ്ചാത്തലത്തില് രാജകുടുംബത്തെ മാറ്റി നിര്ത്തി ക്ഷേത്ര ഭരണത്തിന് സംവിധാനം ഉണ്ടാക്കണമെന്നാണ് അമിക്കസ് ക്യൂറിയുടെ ശുപാര്ശ.
മുന്സോളിസിറ്റര് ജനറലായിരുന്ന ഗോപാല് സുബ്രഹ്മണ്യം നീതിന്യായരംഗത്തെ ബഹുമാന്യതയുള്ള വ്യക്തിത്വമാണ്. കോടതിയെ സഹായിക്കാന് കോടതി നിയോഗിച്ച ഈ ഉന്നത അഭിഭാഷകന്റെ അന്വേഷണ റിപ്പോര്ട്ടിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്, ക്ഷേത്രത്തിലെ അമൂല്യസമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെടാതെ സംരക്ഷിക്കാന് പര്യാപ്തമായ ഭരണസംവിധാനം കാലവിളംബം ഇനിയും വരുത്താതെ രൂപീകരിക്കണം. ഇതിനായി സുപ്രീംകോടതിയുടെ തീര്പ്പ് വരുന്നതിന് അനുഗുണമായ നിലപാട് സംസ്ഥാന സര്ക്കാര് കൈക്കൊള്ളണം.
ഇത്രയും കാലം ക്ഷേത്ര മേല്നോട്ടം തിരുവിതാംകൂര് രാജകുടുംബമാണ് നിര്വഹിച്ചുപോന്നത്. ഇതിന് മാറ്റം വരുത്തണമെന്നും ദേവസ്വം ബോര്ഡ് പോലുള്ള ഒരു സംവിധാനം ഏര്പ്പെടുത്തണമെന്നും സര്ക്കാരിനോട് നിര്ദ്ദേശിച്ച ഹൈക്കോടതി വിധിയിന്മേലുള്ള അപ്പീലാണ് സുപ്രീംകോടതി പരിഗണിക്കുന്നത്. അമൂല്യവസ്തുക്കളുടെ അളവും മൂല്യവും കൃത്യമായി നിശ്ചയിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തി സൂക്ഷിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന് ഇനിയും കാലതാമസം വരുത്തരുത്.
"ബി" നിലവറ തുറക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നടത്തിയ ദേവപ്രശ്നം വന്നപ്പോള് അന്ധവിശ്വാസവും ക്ഷേത്രസുരക്ഷയും ഒത്തുപോവില്ല എന്ന ധീരമായ നിലപാട് സുപ്രീംകോടതി പ്രകടപ്പിച്ചിരുന്നു. അമിക്കസ് ക്യൂറി റിപ്പോര്ട്ട് പുറത്ത് കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്ന ക്രമക്കേടുകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തില് ക്ഷേത്രത്തിലെ അമൂല്യ വസ്തുശേഖരത്തിന്റെ സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കാനും ക്ഷേത്ര സുരക്ഷയ്ക്കും അടിയന്തര നടപടികള് കൈക്കൊള്ളണമെന്ന് സിപിഐ എം സംസ്ഥാന സെക്രട്ടേറിയറ്റ് ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാവരോടും അഭ്യര്ത്ഥിച്ചു.
- See more at: http://www.deshabhimani.com/newscontent.php?id=445244#sthash.MzJD97tp.dpuf
Tuesday, March 11, 2014
സോഷ്യല് മീഡിയയുടെ പ്രാധാന്യം - ദേശാഭിമാനി മുഖപ്രസംഗം - 11-03-2014
Subscribe to:
Posts (Atom)